จำได้ว่าอัพครั้งล่าสุดเมื่อกี่เดือนมาแล้วนะ.....
ผมหายไปจากที่นี่นานทีเดียว
ขอมาระบายอะไรหน่อยล่ะกัน(ถ้าไม่มีใครเข้ามาก็ดีไป....)
คิดซะว่ามันเป็นคำพูดของ Gemmingi ตัวละครออริจอมมืดของผมละกัน *ฮา*
"ผมเพิ่งรู้สึกตัวว่าผมอยู่คนเดียวไม่ได้
หมู่นี้จิตตกบ่อยมาก
ผมชอบความมืดและสีดำ ทุกอย่างที่เป็นมัน เลือดสีแดงและความฆ่าทั้งหลายแหล่ ผมชอบบรรยายสิ่งเหล่านั้นด้วยรูปที่ผมวาด
ปกติผมคุยกับเพื่อนอยู่คนนึง...เค้าเป็นคนที่บ้าอุลคิโอร่ามากๆกับผมที่บ้าฮอลโลว์อิจิมากๆ ทำให้ผมรู้สึกว่าเขาเป็นเพื่อนคนเดียวที่คุยกับผมได้และเข้าใจความบ้าที่แปลกๆของผม.....
2-3เดือนที่หายไปนี่.......ผมรู้สึกตกต่ำมาก เปิดเทอมขึ้นม.2 เกรดเฉลี่ยตกลงมากแต่ยังได้อยู่ในห้องนี้ได้ไงไม่รู้ เหมือนผมเป็นไอ้โง่อยู่ท่ามกลางหมู่เด็กเรียน มีคนเข้ามาคนนึง ทั้งหยิ่ง ทั้งเก่ง ทั้งฉลาด ไม่ค่อยชอบผู้หญิงคุยแต่กับพวกผู้ชาย ยิ่งหมันไส้.......
พอตอนเช้าเดินเข้าห้อง พวกมันก็จะคุยแต่เรื่องนักร้องเกาหลี ผมเลยโดนเมินไปโดยปริยายทั้งที่นั่งอยู่ข้างๆพวกมัน ทั้งสองข้างมีแต่พวกที่บ้าดารา ทั้งที่ผมพยายามจะเข้าไปคุยเรื่องเดียวกับมัน มันก็ชอบบอกว่า "แกไม่รู้จักหรอก" ผมเลยเลิกสนใจพวกมันไปเลย สงสัยว่าถ้าผมวาดรูปไม่เก่งคงไม่มีใครสนใจเลยมั้ง...ในสายตาคนอื่นผมก็เป็นไอ้บ้าคนนึงที่บ้าการ์ตูนเกินเหตุ เรื่องนี้ผมไม่สนใจอยู่แล้ว...
แต่ที่ผมเกลียดคือที่พวกมันบางคน....ชอบพูดว่า "ชั้นไม่ชอบสิ่งไม่มีตัวตนแบบแกว่ะ"
ฮอลโลว์อิจิโกะเป็นตัวละครที่ผมรัก/ชอบ/คลั่งไคล้มากที่สุดในชีวิต มันสำคัญต่อผมยิ่งกว่าพวกเพื่อนๆในห้องเสียอีก พวกมันมองเป็นแค่ว่าสิ่งไร้สาระ.......ช่างมันเถอะ...มันมีมุมมองต่างกัน
แม่ผมชอบพูดเสมอว่าน้องผมทำอะไรก็ดีตลอด ต่างกับผมที่ไม่เคยทำประโยชน์อะไรเลย คงเพราะพอทำอะไรไอ้น้องเวรนั่นมันก็ขัดทุกที หาวิธีว่าผมเสียหมดจนผมเริ่มหมดความอดทนกับมัน.....
แม่ชอบบอกว่า "ถ้าทุกคนเป็นอย่างเธอชั้นก็แย่สิ" "เธอน่ะจะอยู่ได้สักแค่ไหนเชียวหัดทำนู่นทำนี่บ้าง......." "โตขึ้น....จะเป็นอย่างเธอมั๊ยนะ แย่จัง....."
พูดจนผมรู้ว่าตัวเองไร้ค่าขนาดไหน ไม่มีความจำเป็นต้องมีชีวิตอยู่เลยในเมื่อมีคนทำใจว่าผมต้องตายเสียแล้ว ถึงผมตายไปคงไม่มีใครเสียใจหรอก
มันทำให้ผมตกต่ำและเครียดลงเรื่อยๆ
ถึงมันจะเป็นเรื่องเล็กๆก็เถอะ
แต่ตอนนี้ผมชักลืมๆมันไปแล้ว......
เอาเป็นว่า....
ผมรักอาร์ทมืดละกัน หึหึ......"
gemmingi
